De dood was hier

En toch gebeurde het

De waarschijnlijk meest onsterfelijke persoon op de wereld was gestorven:

Koningin Elizabeth II

Terwijl er een regenboog verscheen

zag je op tv mensen huilen voor Buckingham Palace

Op het internet werd er even goed gezegd wat ze van ‘Lizzie’ vonden

Wat de Engelse monarchie op verschillende plekken in de wereld had aangericht

Boterhammetjes met marmelade werden achtergelaten

Toen de dood en diens “post-self” weer duidelijk zichtbaar werden

Ook al is de dood er altijd

De dood is er in de bomen die weer hun bladeren, kastanjes of eikeltjes verliezen

De zonnebloem die, door extreme hitte, verschroeide op m'n balkon

Of de spin die ik na het een week lang in m'n vizier te hebben gehouden op mn badkamer

met gestrekte beentjes omhoog, op de grond tegen kwam

de dood is iets groots maar tegelijkertijd iets van altijd en iedereen

iets dat zich in een cyclus steeds opnieuw voordoet

Het feit dat mijn lijf geen onsterfelijk  gegeven is

Maar onderdeel is van een proces van komen en gaan

Van een natuurcyclus die ook na ons zal blijven bestaan

Voelt kwetsbaar en klein

Voelt nederig en fijn

Om onderdeel te zijn van iets groters dan alleen mij

Om uiteindelijk dan gewoon een lijf van de natuur te zijn

De dood hoeft niet iets lugubers en donkers te zijn

Als wij alleen al kijken naar onze rouwrituelen

Rituelen die er zijn als gebaar van aandacht en liefde

Rituelen die de “echte” dood, de vergetelheid, juist buiten de deur houden

Rituelen die juist door die aandacht en liefde

Een leven brengt na de dood

De dood is er altijd

en misschien kunnen we met dat besef

ook rustiger en aandachtiger leven

Want voor nu

Zijn we er nog

We ademen

We beleven

Maar voor nu zijn we er nog

Om de rest van ons leven te leven